Jannekes wereld

Reisjournaal 2009: Oostenrijk

23 januari 2009
oostenrijk

De zon straalt aan een strakblauwe hemel, de sneeuw knispert onder mijn voeten tijdens onze wandeling op de berg Gerlitzen. De besneeuwde bergtoppen van de Karawanken in Slovenië strekken zich voor mij uit en schitteren als grote diamanten.

In een nieuw jaar moet er ook weer gereisd worden! We besluiten daarom gelijk begin januari op reis te gaan. Nog voor de grote skidrukte aan, vertrekken wij naar Oostenrijk voor een weekje relaxen en genieten van sneeuw en bergen in het merengebied van Karinthië. Onze uitvalsbasis is het gastvrije Landhotel Bier Peter in het dorpje Bodensdorf aan de Ossiacher See. Op zo’n 10 km van de stad Villach en op zo’n 5 minuten rijden van het populaire skigebied Gerlitzen.

Europa kent in deze afgelopen weken een echte winter. In Nederland wordt er volop geschaatst en kennen we temperaturen onder nul. Maar echte vrieskou ondervinden wij in Oostenrijk. ’s Nachts vriest het meer dan tien graden. Overdag schommelt de temperatuur tussen -1 en -5. We trotseren deze kou met gemak met onze dikke winterjacks, handschoenen, thermo-ondergoed, skibroeken en nieuwe laarzen!

Karinthië kent een groot aantal meren waarvan de Wörther See, Ossiacher See en Millstätter See de drie grootste meren zijn. Al deze drie meren zijn relatief dicht bij elkaar te vinden en kun je een rondrit langs en om deze meren goed combineren tot een dagtocht. Langs al deze meren vind je leuke kleine dorpjes of stadjes. Het meest natuurlijk gelegen is de Millstätter See omdat deze aan een kant omsloten wordt door bergen en je daar dus geen bouw van vakantiehuizen of hotels. Dit is anders dan bij de Ossiacher See en Wörther See. Wij maken tochten langs al deze meren. In de zomermaandenis het hier druk met toeristen. Nu is het winter en zijn alle plaatsjes nagenoeg uitgestorven en daarbij komt dat de toeristen die er zijn op de skipistes te vinden zijn.

2009_oost4

De route langs de zuidoever van de Ossiacher See, het derde grootste meer van Karinthië, is het aantrekkelijkste om te rijden. Wij starten vanuit Bodensdorf richting Landskron/Villach om zo de zuidoever te bereiken. Landskron is te herkennen aan de burcht die op een rots uitsteekt. In de zomer kun je de burcht bezoeken. Er worden hier roofvogelshows gehouden en er is ook een apenrots. Maar natuurlijk niets van dit alles in de winter. Wij rijden door. Vanaf de weg zit je “dicht” op het water maar ook hier voldoende toeristische gelegenheden. In het plaatsje Ossiach zien we op een sterveling na niemand en zijn alle Gasthofen en Stuben gesloten.
En dat terwijl dit dorpje in juli en augustus grote getalen toeristen trekt vanwege het Carintischer Sommer Festival. Een muziefestival met koor-, opera- en orkestwerken. We parkeren de auto en lopen naar de oever van het meer. Een mooie inham geeft een prachtig plaatje. Het meer is hier bevroren en zwanen, eenden en meerkoeten lopen over het ijs. Op de achtergrond de Gerlitzen. De parochiekerk Stift Ossiach staat vlak aan het meer. Aan de overkant ligt Bodensdorf. De breedte van het meer tussen deze twee dorpen is ca. 1,5 km.

We maken ook een tocht langs de Wörther See. Opnieuw een mooie zonnige maar koude dag. Via Villach rijden we naar Velden, dat direct aan het begin van de Wörther See ligt. Wij rijden over de Suduferstrasse komen we 25 km verderop uit Klagenfurt. De route is mooi maar het meer ligt ver van de weg af en door veel bouw niet altijd te zien. Eindpunt Klagenfurt maakt veel goed. Klagenfurt is de hoofdstad van Karinthië en heeft een erg mooie Altstadt die nog deels omsloten is door stadsmuren. We maken hier een rondwandeling langs historische herenhuizen en het Landhaus. We komen uit op Neuer Platz, een groot plein met het standbeeld van Maria-Theresa en de Linwurmbrunnen, een uit steen gehouwen draak uit 1593 die in 1632 werd uitgebreid met Hercules die met een knots loopt te zwaaien. De draak is het symbool van Klagenfurt en is ook terug te vinden op het stadswapen. Op dit plein strijken we neer op een van de vele bankjes en eten we in de zon onze Semmel (Oostenrijkse benaming voor brötchen). Ben je ooit in de buurt, Klagenfurt is echt een bezoek waard.

sankt veit an der glan

Een andere leuke stad die we bezoeken is St. Veit an der Glan. Deze stad is nog deels door stadswallen omgeven en heeft ook nog een middeleeuws stadshart. De Hauptplatz en de Untererplatz zijn het mooiste vanwege de vele herenhuizen uit 18e en 19e eeuw. Het Rathaus heeft een rijk gedecoreerd barokke voorgevel. De stad is nog een beetje gehuld in kerstsfeer met mooie grote verlichte kerstengelen en gedecoreerde bomen. Buiten het stadshart is nog een bijzonder eigentijds gebouw te vinden. Het is Hotel St. Veit an der Glan, beter bekend als Kunstpalast Ernst Fuchs. Een kleurrijk gebouw dat in het teken van de dierenriem door Ernst Fuchs is ontworpen.

Last but not least… De aantrekkingskracht van de bergen. Ik vind bergen fascinerend, de ruigheid en duizelingwekkende hoogtes. De bergketen Karawanken in Slovenië domineert vooral het uitzicht naar het zuiden. De grens met Slovenië ligt op zo’n 40 km afstand. Hoge besneeuwde toppen. Op de route langs de Millstatter See worden we getrakteerd op de mooie bergtoppen van de Alpen en richting Bad Kleinkirchheim rijden we langs de Nockberge. Maar met een berg als Gerlitzen (1911 m) binnen handbereik zoeken we het daar graag hogerop. Gerlitzen wordt ook wel de zonnigste berg van Karinthië genoemd.

2009_oost2

En Gerlitzen doet zijn naam eer aan op de dagen dat wij er zijn. Vanuit Annenheim met de Kanzelbahn omhoog tot zo’n 1400 meter, Kanzelhöhe. Stap je de kabelbaan uit, dan sta je gelijk aan de voet van de verschillende skipistes. Ik ben nog nooit op een skipiste geweest, en ik heb dus ook nog nooit op de latten gestaan. Het is er natuurlijk druk maar zoveel te zien dat je de tijd bijna vergeet als je op een terrasje van je omgeving geniet. Kleine ukkepukken die van de kleinere pisten glijden tot aan de snelle snowboarders en ervaren skiers die met een snelheid om u tegen te zeggen van de moeilijke circuits af suizen. En nog mooier en vermakelijker is de bonte verzameling van skipakken en mutsen!

Canon EOS 1D

Canon EOS 1D

Vanaf Kanzelhöhe maken we lekkere wandelingen, waarvan de wandeling naar de Steinwenderhütte de mooiste was. Op deze laatste dag is het in het dal erg bewolkt maar op de berg en boven de wolken vinden we een strakblauwe lucht en een felle zon. Het wolkendek over het dal geeft een spectaculair panorama. De versgevallen sneeuw maakt het idyllisch winters wonderlandschap compleet. Het is een dik uur lopen naar de berghut maar dan word je ook beloond op een mooi uitzicht. Na zo’n bergopwaartse wandeling is het tijd voor warme chocolademelk en een Frankfurter mit Brot und Senf in de zon! Als enige gasten zitten we op het Sonnenterrasse en genieten we samen van lekker eten, zon, sneeuw en witte bergtoppen. Een prachtige afsluiting van een sneeuwwitte en relaxte week.

Gebruikte reisgidsen en handige links

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.